Tarımsal
üretimde de iyi bir konumda olan şehrin “buhari ” türü kumaş üretiminde
uzmanlaştığı ve İlhanlılara verilen vergiler arasında yıllık 3000 kıta
sof, 1000 kıta murabba ve 1000 kıta adiye ödemek zorunda olduğu
anlaşılmaktadır. İbn Batuta da Mardin, Muş, Musul ve Bağdat, brokar
(Altın ya da gümüş işlemeli, çiçekler yapraklar ve diğer süslerle
bezenmiş ipek kumaş) ve pamuklu kumaşlarının her yerde tanındığını ve
meşhur olduklarını belirtir.
Başta
Artuklu (1108–1406) olmak üzere beylikler döneminde de sof (yün yapağı)
ve pamuklu dokumaları ile Mardin bir önceki durumunu korumuştur.
Özellikle, Kalat ül-İmra Köyü’nde dokunan sof çok ünlüydü. 14. yüzyılın
ikinci yarısında sofun ticari önemi azaldığından, Kalat ül-İmra Köyü
halkı bu kumaşı dokumaktan vazgeçerek “börg” (Kadife, çuha ve hayvan
postundan yapılan, başlık, külah gibi baş giyeceklerine verilen genel
ad)işlemeye başladı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder